Vermoeiende oude spoorlijnen

Als ik vanochtend wakker wordt voel ik me best OK. De spierpijn valt mee, alleen bij trapjes protesteren mijn benen een beetje. Vol goede moed ga ik op weg. Eerst snel de stad uit. Ik volg een mooie route langs een rivier en daarna door het bos langs het spoor. De Via Grancigena volgt hier het dal. Het voordeel is dat je niet hoeft te klimmen, het nadeel is dat de autoweg ook het dal volgt. Het dal is hier niet zo breed, met hoge rotsbergen aan twee kanten  De autoweg is dus steeds in de buurt. Het is wederom heet en na een uurtje of twee lopen is mijn energie al aardig op. Even pauzeren dan maar. Ik ben er nog lang niet, maar de vermoeidheid van gister zit me toch aardig dwars. Langzaam verder. Het wordt steeds warmer en nog een uurtje of zo later ben ik er wel klaar mee! Ik plof neer in de schaduw van wat er uit ziet als een oud station uit een Western. Er zijn wat mensen aan het werk of zo, maat verder is het verlaten. Er schijnt een toeristisch treintje te rijden, maar nu blijkbaar even niet. Jammer, ik was zo mee gereden naar Les Haupiteaux Neuf. 

Bij gebrek aan een trein toch maar weer in de benen. Dan lijken mijn smeekbeden verhoord en schuiven er wolken voor de zon. Dat scheelt! In het boekje lees ik dat ik kan kiezen of ik de route volg steil omhoog over de berg, of de iets langere maar vlakke route nog verder langs de spoorlijn. Een blik omhoog naar de berg en de keuze is snel gemaakt. Ik volg de spoorlijn tot aan het eindpunt. En als de wolken hun werk blijven doen en zelfs een verfrissend buitje laten vallen gaat het al snel weer beter. Als de spoorlijn dan ook nog eens de weg verlaat er het gerinkel van koeienbellen het autogeraas vervangt, heb ik mijn energie weer terug! Het kan verkeren! In een stuk loop ik zonder problemen door naar Les Hopiteaux Neuf, waar ook de camping snel gevonden is. Als net mijn tentje staat hoor ik een stoomfluit. Toch nog een trein over het oude spoor! Ik heb zelfs nog fut om langs de supermarkt te lopen. Er vallen weer wat druppels en in de verte klinkt onweer. We lijken hier echter gespaard te blijven. Hopelijk frist het er toch een beetje van op. De rest van de middag luieren, zodat ik morgen bijtijds kan vertrekken om de warmte toch wat voor te zijn. 

De Monsteretappe

Iedere wandelvakantie heeft er een: een Monsteretappe. Zo'n etappe waar je tegenop ziet en die je liefst wat had ingekort, maar dat kan dan weer niet. Mijn Monsteretappe voor deze vakantie was vandaag. Volgens Francis van de pelgrimsopvang ook een pittige etappe. Ik sta dus om zes uur op om op tijd te vertrekken. Slapen lukt toch niet meer, dus dan maar snel op weg. De campingbeheerder heb ik niet gezien, dus dat is een goedkoop nachtje. De tent is nog kletsnat van de condens als ik hem inpak.  

Zodra ik ga lopen ben ik al blij met mijn besluit om vroeg op te staan. Het is nog heerlijk koel en de zon heeft nog wel een paar uurtjes nodig om over de berghelling heen te komen. Daarnaast loop ik de eerste uren door een 'gorge' naar de bron van de Loue. De rivier stroomt de hele tijd zo'n tien meter onder mij, wat ook lekker verkoeling geeft. De route is prachtig. Alsof je door een sprookjesbos wandelt met overal verschillende soorten mos op d'r bomen Rn stenen en de blauw/groene rivier die constant ruist. Hier en daar is de route wat klauteren en met een rugzak dus oppassen. Je bent hartstikke topzwaar, dus als je je evenwicht verliest lig je zo languit. Ik ben weer erg blij met mijn stok. Dat helpt enorm! Tussen de lastige stukken door is de route redelijk eenvoudig en ik kan dus genieten van de prachtige omgeving. Eenmaal boven wacht een restaurantje met taart en koffie. Ik zie er zeker hongerig uit, want ik krijg een kwart punt appeltaart! En die gaat idd gemakkelijk op. Ondanks dat het best lekker gaat schiet ik nog niet zo op. Slechts acht km in drie uur. Dat krijg je met dat geklauter.

Het tweede deel ziet er op papier ook niet aantrekkelijk uit. Nog een keer zo'n eind stijgen, maar dan steiler. Tot op 822 meter hoogte. Ik ga in deze etappe de Jura over, dus hierna wordt het al snel weer vlakker. Het tweede deel is nog pittiger, met name door het voortdurende stijgingspercentage van minimaal 10%. Gelukkig geen geklauter meer maar een gemakkelijke weg. Ook nu loont de moeite weer.  Ik kom uit op prachtige weides, waar ik dan ook maar gelijk een tijdje in ga liggen om bij te komen. Nog tien km te gaan. Zoals altijd is de aanloop naar een stad nooit leuk. Ik zigzag over het asfalt om de gesmolten plekker te ontwijken. Ik wordt hier vanaf twee kanten gaar gestoomd. Als de zon even achter de wolken verdwijnt voel je de warmte van onderaf. In Pontarlier aangekomen meet de temperatuur 27 graden in de schaduw. Best warm om dan te lopen. De laatste kilometers voelen voor mij meer als voortslepen dan als lopen. En dan is het nog twee km verder naar de camping. Maar niks is zo lekker om na zo'n dag je rugzak af, schoenen uit en languit in het grad gaan liggen! De teller geeft 33 km aan met zo'n 500 meter stijgen. Gemiddeld toch nog 4 km per uur. Ik ben weer trots op mezelf, maar volgende vakantie graag geen  Monsteretappes in de planning!!

Hitte en nog meer oude spoorlijnen

De planning voor vandaag is slechts 14 km, dus hoef ik me niet te haasten. Rustig ontbijten, douchen, nog even internetten en inpakken. Rond tien uur sta ik klaar en zonder een stap te verzetten loopt het zweet al over mijn rug. Dat wordt heet dus vandaag. Het eerste stuk is door open velden. Ik ben niet de enige 'gek' hier, maar kom verschillende rood aangelopen joggers tegen. Vol medeleven kijken we elkaar aan. Dan gaat het langs de rivier en voornamelijk door bos. Na enige tijd beland ik weer op d'r oude spoorweg. Erg herkenbaar is het spoor niet meer. Er is alleen nog een wandelpad van over. Het spoor volgt de rivier de Loue. Morgen mag ik omhoog klimmen naar de bron. Nu volg ik voorlopig nog even het dal. Totdat ik de rivier over steek en over een graspad in de volle zon en geen wind een stuk omhoog mag. Ieder struikje met schaduw is even stoppen en bijkomen. Maar zoals altijd loont het uitzicht van de top. Hierna daalt het weer terug naar de rivier en het dorpje Mouthier Haut Pierre. De camping is even zoeken en een stukje terug langs de rivier. Het is een heel eenvoudige onbewaakte camping met slechts een paar mensen. De beheerder zou vanavond langskomen, maar heb OK nog niet gezien. Ik merk dat ik behoorlijk last heb van de warmte. Ik loop dan ook geen recordtijden. Uitendelijk heb ik toch nog 19 km gelopen. Geen idee waar die vijf extra km nu weer vandaan komen. Misschien het zoeken naar de camping? Maar goed, met zes uur lopen en rusten niet heel snel. Gelukkig heb ik geen haast! Mijn ritme heb ik nog niet gevonden en ik ben nog erg onrustig. De warmte maakt me moe en sloom. Morgen dus vroeg vertrekken om de ergste hitte voor te zijn. 

Over oude spoorlijnen

Ik heb aan een stuk door geslapen tot zeven uur vanochtend. Dat is lang geleden, ik was zeker moe! Om acht uur ontbijt en rond een uur of negen word ik terug gebracht naar mijn eindpunt van gisteren. We nemen de toeristische route en tegen tien uur ga ik vol goede moed op weg. Het landschap is licht glooiend, dus niet zo zwaar. Rond 1 uur ben ik nog niet zo opgeschoten. Doordat ik een stuk in de routebeschrijving niet goed interpreteer loop ik bijna een uur in rondjes. Verdwalen is het niet, maar ik kon de juiste route niet vinden en bleef heen en weer lopen op hetzelfde stukje. Uiteindelijk is het toch gelukt, en achteraf is dan natuurlijk direct duidelijk wat er mis ging. Met wat minder goede moed loop ik verder. Ik moet nog zeker 15 km en het is al half twee! Maar goed, het is mooi weer (zeg maar heet) en de rest van de route geeft geen problemen. Het laatste deel loopt over een oude spoorlijn, dus fout lopen is hier onmogelijk. Onderweg nog een spannende spoortunnel uitgehakt in de rotsen. Als ik de buitenwijken van Ornans binnen loop is mijn water al even op. Snel dus wat halen bij de supermarkt. Gisteren heeft Francis de camping al laten zien en ik weet dat ik nog even door moet. Tegen zessen loop ik de camping op met ruim 28 km op de teller! Over de langere etappes hoef ik me dus geen zorgen meer te maken!

De eerste kilometers op de Via Francigena

De nacht in St Hipolyte is kort. Bussen rijden vroeg in de ochtend, en daarna pas weer om 13.00 uur. Dus neem ik de bus van kwart voor zeven. De treinen sluiten snel aan en voor de middag ben ik al in Besancon. Onderweg passeer ik de 'goede' St Hippolyte op ongeveer 50 km. Maar ja, zonder bussen enzo is dat toch wat ver.

Besancon is een mooie plaats met een prachtig fort op de berg. Ik heb geen zin om weer een nacht in een hotel te slapen en bel dus naar een pelgrimsadres uit de gids. Er is nog plek, dus tot waar loop ik vandaag, dan pikt hij me daar op? Tja, ik had eigenlijk geen lopen meer gepland, maar nog een dag stilzitten vind ik ook niks en het is pas twaalf uur. Ik kan dus nog best een eind komen. Eerst maar wat lunchen en water inslaan, voordat ik op weg ga.

De stad uit is even zoeken. Ik moet nog aan de andere manier van de route beschrijven wennen, want ik heb een heel ander boekje. Een stukje van de bovenstad naar de rivier is afgezet. Toch maar stiekem langs en over het hek, want ik zie zo snel geen andere weg omlaag. Ik loop langs de rivier de Doubs, diezelfde als ik via de GR5 had gevolgd. Dan gaat het ineens behoorlijk pittig omhoog richting het fort. Dat valt tegen met een zware rugzak. Ik merk dat mijn traplooptraining wel heeft geholpen, want ik kom toch redelijk gemakkelijk boven. De route loopt verder door velden en bosgebied. Natuurlijk loop ik hier en daar nog fout, waardoor het allemaal niet zo opschiet. Na ongeveer tien km vind ik het mooi geweest en bel Francis Geere, die me op komt pikken. Francis is Engels, maar woont al lang in Frankrijk. Hij heeft mede geholpen bij het in kaart brengen van de route die ik volg en kent ieder stukje ervan. Hij woont zelf niet langs de route, maar haalt over een behoorlijke afstand pelgrims op. Ik zou zo drie nachten bij hem kunnen slapen, maar na vandaag kies ik voor de camping.

Francis is een enthousiaste man die honderd uit verteld over de route en de omgeving. Ik krijg bergen met tips mee en in de vroege avond laat hij me nog trots de bron van een rivier kn de buurt zien. Het is inderdaad een mooie plek. We eten gezamenlijk in de tuin aan het water (er loopt een riviertje lang de tuin). De lange dag, het eten en het glaasje wijn maken me slaperig. Ik slaap die nacht als een roos!!

Change of Plans

Nou, een slecht begin van de vakantie. Onderweg naar St Hippolyte bekroop me al het gevoel dat er iets niet helemaal goed ging. Het was wel erg dichtbij de plaats waar we vorig begonnen, en niet waar we eindigden. Oh jee, dat zag er dus niet goed uit. Mijn gevoel klopte, hier moest ik niet zijn. Maar goed. Het is zeven uur 's avonds en terug ging niet meer want dit was de laatste bus. Nu ben ik niet zo'n ster in topografie, maar dit is wel erg stom, al zeg ik het zelf. De 'goede' St Hippolyte ligt 150 km verderop, echter gaan daar geen bussen heen. Dat verklaart waarschijnlijk dat ik hier terecht ben gekomen, want de omgeving klonk wel erg bekend. Na lang zoeken op internet kon ik in ieder geval geen bus die kant op vinden. Dan maar een hotelletje nemen en bedenken wat nu te doen. De route van de GR is met OV onbereikbaar, of het kost heel veel geld en zes uur reizen vanaf hier. Na lang wikken en wegen heb ik nu dus in al mijn wijsheid besloten niet alsnog naar de GR5 te reizen, maar direct naar de Via Francigena in Besancon. Ik kan dan rustig aandoen, en in Pontarlier mijn planning weer oppakken. Na natuurlijk een tijdje flink te hebben zitten balen, kan ik nu wel met de optie leven. Nu nog mezelf niet zo ongelooflijk stom vinden, maar dat loop ik er de komende weken wel uit. Morgen dus naar Besancon!

Aftellen

De datum van vertrek nadert. Nog een kleine week en dan ga ik op weg. Afgelopen weekenden heb ik nog gelopen, in de hoop mijn conditie voldoende goed te krijgen voor de Jura, dit keer inclusief rugzak. Mijn wandelmaatjes van Op Stoute Schoenen keren dit weekend terug. Zij hebben het Meer van Geneve bereikt. De eerste week was volgens hen nog best pittig. Ik hoop dus maar dat het allemaal gaat lukken straks. Ik heb nog een koutje opgelopen, waardoor ik nu ook niet topfit ben, maar dat is hopelijk volgende week al beter. Ik train momenteel iedere dag trappenlopen. Ik heb gelezen dat dat de beste 'hoogtetraining' is die je in het platte Nederland kunt krijgen. En dan moet ik het straks maar gewoon gaan doen!! Komend weekend de laatste voorbereidingen. De GPS kaarten en route moet ik nog downloaden, e-reader klaar maken, tas pakken, laatste benodigdheden kopen. En dan ben ik er denk ik wel klaar voor ;-)